Blog 12: Ontmoetingen
Om een beetje in beweging te blijven loop ik minimaal 4 keer per week een rondje van ongeveer 5 kilometer. Soms doe ik wel eens een korter rondje, maar meestal de gewone of zelfs een langere. Onderweg kom ik altijd van alles tegen, waaronder de kraaien die ik pinda’s voer. Ze zijn nog altijd even gezellig en op dit moment hebben ze jongen, waardoor in alle rust wat pinda’s eten er even niet in zit voor de ouders. Die zeurende lawaaibakken staan er constant bij te schooien, wat leuke taferelen oplevert.
Naast vogels, en af en toe eens een ander bijzonder dier, kom ik ook mensen tegen. Heel veel mensen. Super veel mensen. Ja, dat is het nadeel van de grote stad, maar… daar zitten gelukkig ook een aantal leuke exemplaren bij. Wat ik heel bijzonder vind is dat je helemaal niet iemand hoeft te zijn die naar cafés en kroegen gaat om mensen tegen te komen. Om je verbonden te voelen met iemand of opeens in een gesprek verwikkeld te raken. Juist niet. Ik denk dat de meest bijzondere momenten juist gebeuren als je er niet naar op zoek bent.
Omdat ik meerdere keren per week hetzelfde rondje loop, kom ik ook dezelfde mensen tegen. Zo is er een meneer die ik vaak tegenkom als ik langs het fietspad loop en hij uit tegenovergestelde richting komt fietsen. Hij viel me de eerste keren vooral op doordat hij altijd tergend langzaam rijdt. Het is een wonder dat hij niet omvalt. Over het algemeen leek hij altijd wat chagrijnig en we passeerden elkaar gewoon, maar op een dag besloot ik hem gedag te zeggen. Ik kwam hem zo vaak tegen dat het een soort van normaal voelde om dat te gaan doen. En dus wenste ik hem goedemorgen. Vanaf dat moment ben ik dat altijd blijven doen en hij doet hetzelfde. En het mooie is dat als ik hem aan zie komen, hij tegenwoordig vaak al een lach op zijn gezicht krijgt als hij me ziet en we elkaar weer goedemorgen wensen. We zijn elkaar ook al bij de supermarkt tegengekomen en laatst zag hij me voorbij lopen toen hij bij de bibliotheek voor het raam een krant zat te lezen. Hij stak vrolijk zijn hand naar me op. We hebben elkaar nog nooit gesproken. We zijn nooit verder gekomen dan ‘goedemorgen’, maar toch zorgen deze korte ontmoetingen voor een soort van band. Dat vind ik bijzonder.
Natuurlijk kom ik meerdere mensen tegen, waaronder een meneer die ook stevig aan het wandelen is. We groeten elkaar altijd, ook van een afstandje en ook op andere plekken buiten het wandelen om. Ik vind het bijzonder dat gewoon een rondje wandelen mensen toch een soort van met elkaar verbindt. Je hoeft niet meteen bij elkaar op de koffie, maar even dat momentje dat je elkaar ziet en dat laat weten.
Maar het blijft niet bij mensen die ik ‘alleen maar’ groet. Er zijn ook mensen waar ik meer woorden mee wissel of waar ik zelfs al een half uur mee heb staan praten. Zo kom ik regelmatig een mevrouw met een angstige hond tegen. Ze heeft me laatst helemaal verteld over haar hond en waarom ze is zoals ze is. En dat alleen maar omdat we elkaar regelmatig zien en elkaar even groeten. Dan zit een heel gesprek in een klein hoekje.
Ik kom ook vaak een meneer tegen met een oude herdershond. Hij heeft meestal wat kraaien bij zich zitten omdat hij ze wel eens een hondenkoekje toegooit en hij weet dat ik ze ook voer. Soms zitten ze bij hem en rennen of vliegen gauw naar mij om even wat pinda’s mee te pikken. Hij was laatst met de mevrouw met de angstige hond aan het kletsen en toen hij mij zag, moest hij haar even vertellen dat ik ook kraaien voer en dat ik een hele grote ronde loop, want hij was me laatst ergens anders tegengekomen. Die mevrouw moest er al om lachen en zei dat ik flink in de gaten gehouden werd. Op mijn beurt doe ik hetzelfde. Ik denk dan, oh, hij woont blijkbaar in dat deel van de buurt.
En natuurlijk kom ik wel meer mensen tegen die ik groet of waar ik even kort wat woorden mee wissel. Wandelen, of dat nou met of zonder hond is, heeft iets wat mensen met elkaar verbindt. Het is leuk om andere mensen te laten weten dat je ze ziet, maar ook heel fijn om te weten dat je zelf gezien wordt. Daarvoor hoef je helemaal niet mega sociaal te zijn. Gewoon een vast wandelpatroon is genoeg. Wandelen is niet alleen goed voor je conditie, maar ook voor de sociale contacten en een goed gevoel.