Voordat ik naar het Zwarte Woud vertrok, had ik een lijstje met dieren die ik graag wilde zien. Voornamelijk vogels, maar ik hoopte ook op herten en reeën. Van sommige soorten dacht ik zelfs ‘kat in ’t bakkie’. Die gaan we sowieso spotten, maar niets was minder waar. Van de soorten waar ik echt op gerekend had, zoals reeën, de zwarte specht en de notenkraker, hebben we niets gezien. Dat is natuur…
Ik zeg eerlijk dat het nu klinkt alsof het geen leuke vakantie was, maar naast de teleurstellingen hebben we juist heel veel onverwachte cadeautjes gehad! Gelukkig ook een aantal vogels die op mijn lijstje stonden, maar de soorten waar ik nooit aan gedacht had, waren natuurlijk extra bijzonder.
Bij aankomst op de boerderij waar we een appartement hadden, zagen we bijna meteen iets bijzonders. Er vlogen een paar rode wouwen rond! En wel zo vlakbij, dat we ze fantastisch goed konden bekijken. Ik heb zelfs mijn koffer uit de auto getrokken en overhoop gehaald omdat mijn camera daarin zat. Och, wat zijn dat mooie roofvogels om te zien, met een geluid waar je kippenvel van krijgt.
En toen zagen we ook een heleboel kraaien. Tenminste… dat dachten we, tot ik me realiseerde dat ik het geluid van raven hoorde. We hebben een hele tijd naar de vogels gekeken en daarna ook naar foto’s die we gemaakt hadden. Waren die kraaien dan misschien raven? Ze leken helemaal niet zo groot, maar uiteindelijk bleek schijn te bedriegen. Het waren namelijk voornamelijk grote raven! En zoveel bij elkaar! Toen waren we helemaal enthousiast, en het was pas de dag van aankomst. Iemand anders maak je misschien blij met een nieuwe tv, een PlayStation of een auto, maar mij maak je blij met vogels. Hieperdepiep hoera!
En met de rode wouwen en raven waren we er nog niet. Vanaf het balkon keken we uit op een paar schuurtjes, een mestbult, een paardenweide en een klein bosje. We zagen daar regelmatig raven rondscharrelen, maar ook andere vogels. Zo ontdekte ik dat er af en toe kramsvogels in het weitje kwamen om wormen te zoeken en die had ik nog nooit gezien. Toen ik een vogel fotografeerde waarvan ik dacht dat het weer een kramsvogel was, bleek ik een grote lijster voor de lens te hebben. Nog een soort die ik nog nooit had gezien. Och, wat was ik blij! En laten we de huiszwaluwen die daar rondvlogen en nesten hadden gebouwd ook niet vergeten. Ook zij waren nieuw voor mij.
Toen we uiteindelijk met een goed gevoel huiswaarts keerden en echt net vertrokken waren, zag ik nog iets opvallends in een weitje langs de weg. Het was een ooievaar, maar geen gewone. Het was een zwarte ooievaar! Ook die hadden we allebei nog niet eerder gezien. Hij vloog helaas te snel weg voor een foto, maar we hebben ‘m goed kunnen bekijken. Hieperdepiep hoera!
Naast alle vogelcadeautjes mochten we ook nog een paar keer iets marterachtigs aanschouwen. Hij rende iedere keer helaas te snel en we zagen ‘m daardoor te laat, dus goed identificeren konden we het beestje niet, maar ook dat was een onverwacht cadeautje!
En nu komt het, de moraal van het verhaal. In het kleine bosje achter de boerderij woonde een merel. En die merel had een zeer opvallende zang. De meeste mensen kennen merels wel van hun prachtige lied in de ochtend, met veel afwisseling en af en toe een bekend geluid ertussendoor, zoals een autoalarm. Deze merel was anders. Deze vierde het leven. Iedere dag, het liefst bijna de hele dag door. Hij had namelijk geen zang met afwisseling, maar hij zong aldoor hetzelfde riedeltje. Nooit iets anders. Het riedeltje klonk als ‘hieperdepiep hoera’, alsof hij steeds weer blij was met iets wat hem overkwam. Een lekkere worm gevonden? Hieperdepiep hoera! De zon kwam weer door de wolken heen? Hieperdepiep hoera!
En zo voelde onze vakantie ook. We hebben zoveel moois gezien, dat ondanks wat we niet gezien hebben, de vakantie iedere dag en ieder moment weer een hieperdepiep hoera waard was. We hadden goed weer, met regelmatig zon en bijna geen regen. We hebben hele mooie plaatsen bezocht, prachtige watervallen mogen aanschouwen en fantastische vogels gezien. Hieperdepiep hoera!
En ook thuis, waar het gewone leven dan weer begint, of eigenlijk gewoon doorgaat, valt er genoeg te vieren. We moeten er af en toe even bewust naar kijken om ons te realiseren dat er naast de vele slechte dingen die we horen of meemaken, ook hele goede dingen zijn. Soms maar klein en soms heel groot, maar laten we dan toch even hieperdepiep hoera zeggen. Net zoals de merel in het Zwarte Woud.