Twee weken geleden heb ik in de Amsterdamse Waterleidingduinen gewandeld. Het was heerlijk weer en de bronst van de damherten was in volle gang, dus leek het me het ideale moment om erop uit te trekken. Ik stond om 5.15 uur naast mijn bed, maar stond daardoor een kwartiertje na zonsopkomst in de duinen. Ik besloot een route te lopen die ik nog niet eerder had gedaan en die liep vooral door het bos. Het pad ging op en neer en heen en weer. Het licht van de opkomende zon scheen prachtig tussen de bomen door. En nog mooier, ik was de enige die er liep! Ik kwam een aantal damhertbokken tegen, maar vooral jongere exemplaren die nog niets te zeggen hadden bij de grote mannen. En paddenstoelen… Vooral veel grote parasolzwammen. Die dingen zijn indrukwekkend! Ik kwam er een tegen met een enorme hoed die groter was dan mijn gespreide hand. Heel mooi.
Uiteindelijk kwam ik op een stuk waar het bos wat meer open werd en daar ontdekte ik de grote damhertbokken, met indrukwekkende geweien. Er stonden en lagen er sowieso drie, wat mij het gevoel gaf dat er daar weleens iets kon gebeuren. Midden op het pad zag ik de sporen van een gevecht, dus ik had wel een beetje hoop op actie. Ik ben daar een tijdje blijven hangen en was getuige van wat interacties tussen de heren. Opeens kwam er een in mijn richting wandelen, dus besloot ik maar even een eindje door te lopen. Als hij zijn route zou vervolgen, zou hij bij een liggende bok uitkomen en ik wilde natuurlijk nergens tussenin staan. De bok knabbelde nog even aan wat gras om toen toch koers te zetten naar die andere heer. Die was al opgestaan en ja hoor, de geweien kletterden tegen elkaar. Het was maar kort, maar wel fantastisch om een keer mee te maken. Het was snel duidelijk wie de sterkere van de twee was. Waarschijnlijk hadden ze in de nacht ook al meerdere gevechten geleverd, dus waren ze moe, waardoor ze niet heel veel overtuigingskracht nodig hadden om te besluiten wie gewonnen had. Maar ik wist dat er verderop nog een derde bok stond en die vond het tijd om zich er ook mee te bemoeien. Op een flinke draf kwam hij op ze af, waarop de twee gauw ruimte maakten. Vechten hoefde niet, hij was duidelijk de dominante man.
Ik heb nog een tijdje staan kijken naar het uiterlijke vertoon, maar ben uiteindelijk doorgelopen. Ik zag nog een grote bok liggen die wat probeerde uit te rusten en ik genoot van de vogels.
Inmiddels waren meerdere mensen wakker geworden en dat was goed te merken. Overal wandelden opeens groepjes mensen. Ik kwam ook twee hardlopende mannen tegen die dachten dat ze tien meter uit elkaar liepen, in plaats van strak naast elkaar. Ik hoorde ze van ver aankomen.
Op een gegeven moment kwam er een groep van wat oudere mannen en vrouwen achter me lopen. Ze kletsten wat af en doordat ik stilstond, zagen ze twee hertenbokken lopen. Nou, dat waren de eerste twee die ze die ochtend gezien hadden. Een mevrouw stond nog even naast me stil en keek naar de omgewoelde grond. Ze had al meerdere sporen van damherten gezien, maar die twee die ze nu zag waren de eerste van de ochtend. Ik vroeg me nog af waar ze dan gelopen hadden, want ik was er dus al veel tegengekomen. De groep sloeg af naar rechts, waar de twee hertenbokken ook heen gegaan waren. Ik weet niet precies wat ze toen deden, maar ze schaarden zich om iemand met een telefoon heen en keken ergens naar. In de tussentijd liepen de twee bokken echt vlak langs ze heen. Er zat misschien drie meter tussen hen en de bokken, en ze zagen het gewoon niet! Ik stond er echt met stomheid geslagen naar te kijken. Ja, zo lukt het wel om niets te zien.
Ik was rechtdoor gelopen en besloot lekker ergens te gaan zitten om een broodje te eten in de zon, onder het genot van de zang van een boomleeuwerik. Het was echt heerlijk. Een eindje voor me liep een bok die af en toe even stond te burlen/knorren (bij de damherten heet het officieel knorren). Ik zat daar super. Af en toe kwamen er wandelaars voorbij, waaronder een groepje van drie dames. Een van hen hoorde de bok die in de buurt was knorren en wees haar twee wandelgenoten erop. Nou, zij hadden het niet gehoord. Ze vonden dat er sowieso weinig ‘burlen’ te horen was. En ik hoorde het van alle kanten.
Ik moet eerlijk zeggen dat het anders is om helemaal in je eentje te wandelen, want dan hoor en zie je veel meer. Het is veel makkelijker om de natuur in je eentje te ervaren, maar zelfs als ik met anderen ben hoor en zie ik veel meer dan die mensen. Ik stond er echt zo versteld van hoe weinig sommigen meekrijgen van alles wat er om hen heen gebeurt. En de Amsterdamse Waterleidingduinen staan er juist om bekend dat het er stikt van de damherten. Het is bijna onmogelijk om daar te wandelen en geen herten te zien, maar sommige mensen kunnen dat blijkbaar.
Maar uiteindelijk heb ik een fantastische dag gehad, waaraan ik mooie herinneringen en mooie foto’s heb overgehouden.