Een boek laten uitgeven is me nogal wat. Vlaggenstrijd is niet het eerste manuscript waar ik dat mee probeerde, dus ik wist al wat me te wachten stond: Wachten. Vooral heel veel en lang wachten. Je bent maar zo drie maanden (of langer) verder voor je een reactie krijgt en soms hoor je helemaal niets. Dat laatste is helemaal vervelend, want je doet wel enorm je best op een boek. Het is best spannend om hem dan naar een uitgever te sturen met de kans om nee te horen. Ik weet inmiddels hoe dat is, en ook al weet je dat de kans groot is dat je afgewezen wordt, is dat iedere keer weer vervelend. Toch heb ik de moed niet opgegeven en ben ik het blijven proberen. Eerst met boeken die zich in het oude Amerika afspeelden en uiteindelijk dus met een sciencefiction.
Ik heb hierdoor heel wat ervaring gekregen met wachten… Wachten, wachten, en nog eens wachten. Gelukkig ging het bij Boekscout een stuk sneller. Ik hoefde niet maandenlang mijn mailbox in de gaten te houden én ik kreeg zowaar een ja in plaats van een nee te horen! Het voelde eerst een beetje onwerkelijk, maar naarmate het begon te landen, kwam de blijdschap ook om de hoek kijken. Vanaf dat moment was het wachten voorbij en begon het harde werken. Ik heb het contract ondertekend en ik kreeg een rapport over het manuscript met onder andere de verbeterpunten. Ik had het natuurlijk al meerdere keren doorgelezen voor ik het opstuurde, maar er stonden nog veel meer foutjes in die ikzelf niet had gezien of herkend. Dat is ook het gekke aan schrijven. Je ziet je eigen fouten helemaal niet. Sommige regels weet je gewoonweg niet. Ik tenminste niet, maar het is ook zo makkelijk om over spelfouten heen te lezen. Je hersenen vullen de foutjes automatisch aan, waardoor je ze als correct ziet en ze niet opmerkt.
Ik werd ook gek van de komma’s en al helemaal van woorden die zowel aan elkaar als los van elkaar geschreven kunnen worden. Poeh, wat een gedoe was dat. Aan elkaar hebben ze namelijk een andere betekenis dan los, maar dat moet je wel weten. Gelukkig heeft mijn moeder me daar enorm mee geholpen en ook AI’s blijken een goede aanvulling te zijn wat het corrigeren van foutjes betreft. Ze maken ook wel eens fouten hoor. Het blijft opletten en de regels erbij houden, maar uiteindelijk heb ik groen licht van de uitgever gekregen dat het manuscript goed was. Jippie! Daar was ik misschien nog wel blijer mee dan met het nieuws dat mijn boek uitgegeven zou gaan worden. Ik kon het verhaal namelijk al bijna niet meer luchten of zien. Ik droomde er ’s nachts nog net niet van.
Ik ben natuurlijk wel blij dat Boekscout er zo bovenop zat en ik het manuscript meerdere keren terugkreeg omdat er nog fouten in stonden. Het lijkt me heel vervelend om een boek de wereld in te brengen dat nog vol fouten blijkt te staan. Nou heb ik wel van meerdere mensen gehoord dat er altijd wel ergens een verstopt foutje in blijft zitten, maar als het goed is zijn de meeste en de grootste fouten eruit. En dan denk je dat je een foutloos manuscript naar de uitgeverij hebt gestuurd…
Dus, mocht je ooit het idee krijgen om een boek uit te (laten) geven, ga dan vooral uit van heel lang en veel wachten, én van een lange adem om alle fouten uit je manuscript te halen.