Toch grappig dat mijn vorige bericht ging over hoe lastig ik het vind om regelmatig iets op Social Media te plaatsen en ik daarna lange tijd niets meer geplaatst heb. Ik heb niet gelogen dat ik er slecht in ben. Maar… het leek me wel leuk om toch weer eens een bericht te maken over waar ik mee bezig ben. Wat me deze dagen bezighoudt en of ik nog wel aan het schrijven ben.
Laat ik beginnen met een van de dingen waar ik de laatste tijd enorm van kan genieten; het aankomende voorjaar. Sinds ongeveer een jaar loop ik vier keer in de week een rondje in de buurt van ongeveer vijf kilometer. Daarbij pak ik zoveel mogelijk groen mee, want daar houd ik van. Dat betekent dus dat ik vooral van park naar park loop. Het mooie van dat lopen is dat je de seizoenen zo goed meemaakt. In de herfst genoot ik van de gekleurde bladeren, in de winter kon ik mijn hart ophalen en heerlijk door de sneeuw lopen en nu… nu gaan we weer richting het voorjaar! Er zit alweer bloesem aan sommige bomen en struiken en die ruikt zo lekker. Ik zou die geur wel mee naar huis willen nemen.
De narcissen, krokussen en sneeuwklokjes hebben ook alweer hun kleuren laten zien om aan te kondigen dat de winter bijna voorbij is. Op sommige plekken stonden heel veel krokussen bij elkaar, in vier verschillende kleuren. Donkerpaars en lichtpaars, geel en wit en dat door elkaar. Och, wat was dat mooi. Zij beginnen nu helaas aan hun einde te komen, maar ik heb de eerste zomerklokjes ook alweer gezien. Ze bloeien nog niet, maar ze zijn er wel bijna klaar voor.
En dan mijn grote passie; vogels. Ik houd enorm van vogels en ze zijn nu allemaal zo druk aan het zingen. De winterkoninkjes, roodborstjes, koolmezen en pimpelmezen doen enorm hun best. Bij ons huis zit iedere ochtend en avond een merel te zingen en in het parkje hier vlakbij hoor ik steeds een zanglijster. Dat is toch genieten? Ik zie de grote bonte spechten ook weer achter elkaar aan jagen en ik hoor ze roffelen in de bomen. Als ik een heggenmus hoor zingen word ik heel blij, want dat is voor mij echt een voorjaarsgeluid. Het is een nogal onopvallende vogel, maar de zang is prachtig. En dan de goudhaantjes, de kleinste vogeltjes van Europa. Onopvallend qua geluid, want ze zingen niet zo hard, onopvallend qua formaat, want ze zijn echt heel klein, maar opvallend qua bewegingen. Die kleine beestjes kunnen geen moment stilzitten. En ze zijn heel mooi, met het gelige kruinstreepje op hun kopje.
Laat ik nu mijn grote vrienden, de kraaien, niet vergeten. Ze lijken misschien een beetje raar in dit lijstje, maar ik geniet ook enorm van hen. Ik heb een aantal vaste kraaien op mijn route aan wie ik pinda’s geef, en dat weten ze heel goed. Ik leer daardoor allemaal karakters van ze kennen en ik mag ze heel graag. Ik kan heel lang over ze vertellen, maar dat bewaar ik wel voor een volgende keer. Dan zal ik jullie kennis laten maken met Fred, Huptiehup en Witveertje.
En nu het schrijven. Ben ik daar nog mee bezig? Ja zeker! Helaas ben ik op dit moment niet met Vlaggenstrijd 2 bezig. Ik heb er gewoon de inspiratie niet voor en dat kun je jammer genoeg niet afdwingen.
Op dit moment ben ik bezig met de puntjes op de i te zetten voor een historische avonturenroman, die zich afspeelt in Amerika. Het hele verhaal staat al op papier, maar er moet nog het een en ander aan verbeterd worden. Het gaat helaas niet zo snel als ik wil, maar het vordert gestaag.
Het genre is weer heel anders dan dat van Vlaggenstrijd. Geen toekomst, maar het verleden deze keer. Dat vind ik zeer interessant en vooral de geschiedenis van Amerika. Het is en blijft fictie wat ik schrijf, maar bepaalde dingen wil ik wel correct hebben. Er zit dus wel wat tijd qua onderzoek in dit boek.
Zo, ik heb jullie nu hopelijk weer een klein beetje op de hoogte gebracht over waar ik mee bezig ben. Het is slechts een tipje van de sluier, maar toch… Ik heb weer iets van mezelf laten horen! Dus, dankjewel voor het lezen en tot de volgende keer!