Zaterdags werk ik in een bakkerij, waar ik soms hele aparte dingen meemaak. Klanten zijn bijzondere wezens. Als je het leuk vindt, kan ik daar weleens over vertellen, want er zitten grappige verhalen bij.
Maar voor nu wil ik het hebben over twee hele specifieke klanten. Ik ken deze twee heren inmiddels al jaren en ze komen bijna iedere zaterdag langs. Als het weer het toelaat, gaan ze lekker op het terras zitten om een kopje cappuccino te drinken, met iets lekkers erbij. Zodra ik tijd heb, kom ik er gezellig bij en dan begint het belangrijkste deel van de zaterdag, het bespreken van de ergernis van de week.
Hoe we daar zo bij gekomen zijn? Ik geloof dat een van hen een keer gelezen had dat een uurtje ergeren per week goed zou zijn tegen alzheimer. Of dat zo is, dat weet ik niet, maar het is in ieder geval best leuk om je ergernissen met elkaar te delen. Er komen dan heel verschillende ergernissen naar voren, van politiek, tot mensen die voor de deur van de trein blijven staan als je uit wilt stappen. Opvallend is dat eigenlijk de kleine en meer ‘normale’ ergernissen het allerfijnste zijn om over te praten. Ze zijn herkenbaar en zijn er in allerlei soorten en maten. Neem nou de onoplettendheid van mensen. Dat is altijd een goeie en daar kunnen we helemaal op losgaan. En het gekke is dat het best goed voelt om je even samen ergens over te ergeren. Om te ontdekken dat de ergernis herkenbaar is en ook om het uit te kunnen spreken. Je zou kunnen zeggen dat het misschien zelfs een beetje oplucht.
Aankomende zaterdag hoef ik niet te werken, want de bakkerij is een weekje dicht. Het leek me dus leuk om de ergernis van de week in mijn blog te delen.
Ik was van de week in de supermarkt en had net mijn boodschappen betaald bij de kassa. Mijn boodschappen lagen op de inpakband en ik had al een deel in de tas gedaan voor het betalen, maar ik moest ook nog een aantal spullen inpakken. Na mij was een meneer met een rugtas aan de beurt. Terwijl ik aan het inpakken was, haalde hij zijn tas van zijn rug en dumpte het ding op de inpakband… op mijn boodschappen. En wat lag er precies op die plek? Een zakje veldsla. Ik had het geluk dat de tas niet vol op het zakje terechtkwam, maar net op het uiteinde. Ik heb het er demonstratief onder vandaan getrokken, waarop de meneer me glazig aankeek. Geen sorry of wat dan ook, nee hoor. Alleen een aantal slablaadjes onderin waren een beetje geplet, maar de rest zag er nog goed uit.
Ik kan zeggen dat dit niet eens de eerste keer was dat dit gebeurde. Een paar maanden geleden overkwam me precies hetzelfde! Alleen toen was het een mevrouw die haar boodschappentas op mijn boodschappen zette, waaronder ook op een zakje sla. Misschien moet ik gewoon geen zakjes sla meer kopen of zo, al lijkt het me toch ook niet te veel gevraagd om een beetje op te letten en niet je tas boven op de boodschappen van een ander te deponeren? En al helemaal niet op fragiele spullen?
Ik ben benieuwd of je wel eens iets vergelijkbaars hebt meegemaakt. De supermarkt is sowieso altijd een goede plek voor kleine, maar herkenbare ergernissen. Ik kan het je in ieder geval aanraden om af en toe eens een momentje in te lassen om de ergernissen met iemand anders te delen. Je zult merken dat het heerlijk voelt om daar even over los te gaan, maar… doe het met mate en vergeet ook niet om juist de hoogtepuntjes van de week met elkaar te delen. Die zijn ook heel belangrijk.